In een kille, lege lounge. Een troosteloos, verlaten bar. De pianist geeft niet op. Eenzaamheid hangt om hem heen. Als een dikke zware mantel.

Gastblog: Weemoedig


robertGastblog Robert Steur – Weemoedig

Nog maar 67 lentes jong. Opa van Ilian, Boyd, Senn* en Fenn. Ik blog, dus ik besta. Spelen met taal. Eenmaal bezig niet meer te sluiten. Geef maar toe, zeg ik tegen mijzelf. Jij bent een Wordaholic. Benieuwd of mijn publicaties aanslaan. Ach en zo niet, met dat bloggen. Een beetje hersengymnastiek kan geen kwaad.

Ook golfgek en Portugal-junkie. Verknocht aan dit prachtige land. Naar de Algarve in de lente en herfst. Favoriet voor prima golfweer. Storm, striemende regens en koudefronten ontvlucht. Ingeruild voor dat thuisgevoel. Een Portugese klik dankzij (aangetrouwde) familiebanden. De andere oma en opa van onze kleinzoons, wonend in de Alentejo.

Genoeg inspiratie om stukjes te schrijven. Over alledaagse, toevallige gebeurtenissen of persoonlijke ervaringen. Voor eigen plezier en iedereen die het leuk vindt om te lezen.

Over Robert Steur
Woordenbrei | Schrijven is fotograferen met woorden
Website | https://woordenbrei.wordpress.com
Twitter | https://twitter.com/Woordenbrei_


Peinzend

In een kille, lege lounge. Een troosteloos, verlaten bar. De pianist geeft niet op. Eenzaamheid hangt om hem heen. Als een dikke zware mantel. Melancholieke pianoakkoorden omlijsten de landerige sfeer. Charles Aznavour’s Yesterday when I was young.
Na 40 maak je de balans op. Een half bestaan, vol verwachtingen en ambities. Kritisch op sporen uit je jeugd. Teleurstellingen en hoogtepunten. Opmerkelijk, onze zoon op middelbare leeftijd. Grappig, toentertijd was ik zelf ook toe aan een leesbril.

De levenstrein dendert door, dag-in-dag-uit. Naar het eindstation, dat véél te vroeg in zicht komt. Door de hectiek onopgemerkt. Sluipend ten prooi aan oppervlakkigheid. I teased at life as if it were a foolish game.

Enthousiasme

Bij onze zoon over die Amerikaanse droomreis, in zijn jeugdjaren. Indrukwekkende natuurverschijnselen. De mythische Indiaanse cultuur. Stilaan vervaagde beelden werpen mij terug in het verleden. Verstofte fotoboeken doorbladerend op zolder.

Geconfronteerd met een jonger zelfbeeld. Destijds in de zomer van mijn leven. Schier onmogelijk om je te revancheren op voortschrijdende ouderdom. The thousand dreams I dreamed, the splendid things I planned.

Onze kleinkinderen worden (te) snel groot. Binnenkort groot genoeg. Om de wereld te zien. ’t Is maar een ideetje, Pa. Als jullie zouden meegaan. Uncle Sam herbeleven. Uitzonderlijk, eenmalig met drie generaties.

Avontuurlijk voor opgroeiende pubers. Leid hen de wereld rond. Toon ze dit ondermaanse, in de lente van hun leven. Leer hen erbij stilstaan, hoe de mensheid in elkaar steekt. Wat de zin is van ons bestaan op deze planeet.

Vliegensvlug voorbij, het fragiele mensdom. Onze levenslente, synoniem voor de geboorte, opgroeien tot adolescentie. Onze levenszomer, tekort om van te genieten. Plots beland in de herfst van ’t leven. In ruststand tot het avondrood nadert en sluimerende energie overblijft.

Verdrongen

Die onaangeraakte gedachte over Amerika? Een dilemma, want tegen die tijd. In een oogwenk, ben ik al vér over de 70. Hopelijk nog fit, gezond van lijf en leden. Niet levensmoe, of opgebrand. Desondanks ouder en kritischer. Over transatlantische vliegreizen.
Na een jetlag de Verenigde Staten doorkruisend. Kilometerslange autoritten maken voor bezienswaardigheden. In- en uitchecken onderweg van motel naar motel.
Het komt mij bekend voor, alsof het gisteren was.

Terend op ervaringen uit een vroeger aards bestaan. Toen nog in de kracht van mijn leven. Als overjarige globetrotter? Zo’n intensieve, energieverslindende roadtrip. Jeugdsentiment, misschien vergoed voorbij. Yesterday when I was young.

Een wegstervend slotakkoord. De pianist huiswaarts. In gedachten verzonken, weemoedig.

Een gedachte over “Gastblog: Weemoedig

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *