piedro, prada, mode, mode-industrie

Piedro of Prada?

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik een paar jaar geleden nog nooit van Prada had gehoord. Tot de duivel het ging dragen, had het wat mij betreft ook een rivier in Rusland kunnen zijn.

Helaas ben ik gezegend met de erfenis van een stel waardeloze voeten. (Bedankt pap!). Buiten dat vraag ik me af of ik er de zelfopoffering voor over heb om schoenen te dragen die gewoon niet comfortabel zitten. Oké, als kind waren de gehate, rood met witte Piedro’s, ‘omdat het zo goed voor mijn voeten was’, ook niet echt een feestje. Gelukkig is er tegenwoordig een ruime keus aan schoenen die lekker zitten en je niet direct als buitenaards wezen definiëren. Alleen echt hip en vrouwelijk lijkt er bij ‘lekker zitten’, niet bij te horen.

Volgens mij draait de hele mode-industrie op het motto: wie mooi wil zijn, moet pijn lijden. Bloesjes en blazers waar je gevangen in zit, rokjes en jurken waar niet mee te zitten is, laat staan te fietsen, BH’s die nooit lekker mogen zitten. Het kriebelt, irriteert en laat striemen achter en vrij bewegen lijkt ondergeschikt. En de schoenen… Ja die schoenen, die ‘Prada’s’, zijn helemaal een ramp. Het lijkt wel of het er op lopen niet het doel is van de vrouwelijke schoen!

Piedro of Prada? Uitstraling boven comfort verkiezen.

Toch zijn er dagen dat ik verlang naar het meer vrouwelijk tevoorschijn komen. Dan haal ik de deftige schoenen van stal en trek ik kleding aan waarbij ik niet kan wachten tot het weer uit mag. Het lukt me best om hier een paar uurtjes mee te flaneren. Dat is dan natuurlijk geen Prada, want dat wil ik me niet kunnen veroorloven. Zeker niet voor die ene dag in het jaar. Misschien is dat wel de geweldige combinatie van uitstraling en comfort. Daar zal ik dan nooit achter komen. Die prijs wil ik er niet voor betalen.

Het gras lijkt altijd groener, maar er zijn echt vrouwen die altijd alles in de plooi hebben en door een ringetje te halen zijn. Naast kleding  hebben ze een kapsel met elk haartje op zijn plek en make-up als uit een tijdschrift gestapt. Over het algemeen ‘doe’ ik haar en make-up maar één keer per dag. Niet uit principe, maar gewoon omdat ik er alleen op dat moment voor de spiegel aan denk. Soms komt er wel een klein beetje jaloezie op, maar over het algemeen denk ik vol medelijden aan hoe oncomfortabel deze vrouw zich moeten voelen. Gelijk sta ik weer vierkant achter mijn keuze comfortabel te willen leven. Want het is een keuze. Zeker als ik na een paar uurtjes flaneren weer met mijn neus op de knellende feiten wordt gedrukt.
Daarbij telt de reactie van mijn dochter ook zwaar: ‘Meid wat zou je er van vinden als mama er zo uit zou zien?’ Daarbij knik ik op het winkelpleintje naar een dame met een strak lijf met een even strak jurkje, waaronder lange gebruinde benen rondtippelen op zwarte über hoge hakken. Zonder twijfel en pardon zegt ze: ‘Ik zou me dood schamen!’

Ondanks dat, zeg ik tegen de mode-industrie: graag vrouwelijkheid met comfort! Dan zou ik er vaker voor kiezen om te flaneren!

 

Wil je op de hoogte gehouden worden van mijn schrijfsels? Schrijf je dan in voor nieuwsbrief:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *