Ochtend blues ‘Is het zo’n ochtend?’ Vraagt ze en ik knik.

Ochtend Blues

Zacht dringen de klanken van een vreselijk irritant liedje op de wekkerradio door. Wat voor dag is het? Zondag? Maandag? Moet ik werken of ben ik vrij?
Dinsdag. Werken dus…
Gelijk maar twee benen over de rand, dan kan ik me niet meer bedenken. Vanaf dat moment begint de machine te draaien: opfrissen, aankleden, optutten, kinderen wekken, brood smeren, kinderen wekken, tafel dekken, haren kammen, kinderen wekken, kinderen aankleden…
‘Mama, deze broek zit echt niet lekker…’
Nog even de strijd die ik door half slapende toestand en omwille van de tijd toch verlies.
Eenmaal aan tafel het eeuwige getreuzel alsof het vakantie is en er niemand naar school of werken moet.
‘Neem een hap, drink je melk op, zit stil. Ik kan er wel een bandje voor maken’ zeg ik. Waarop mijn oudste adequaat reageert met: ‘mama, wat is een bandje…’
Ondertussen probeer ik onder luid en dramatisch protest wat haren in elastiekjes te fatsoeneren.
Heeft iedereen zijn melk op? Iedereen zijn poedertje, pilletje of drankje gekregen? Mooi dan kunnen de schooltasjes ingepakt worden.
Wie moet er naar gym? Nee geen lekkende beker!
Geld mee voor een vertrekkende juf, de oudste moet een vriendenboekje niet vergeten en o ja… de brief voor de schooldokter moet nog ingeleverd worden. Waar heb ik die gelaten?
Shit de achterkant moet nog ingevuld..
Met een pen die af en toe schrijft vul ik de laatste vragen in en zie van uit mijn linker ooghoek dat ze wel spelen en de tasjes nog niet ingepakt zijn.
‘Meiden! Tas inpakken, we moeten bijna weg.’
De brief voor de schooldokter gaat in de enveloppe en ik lik ‘m dicht, waarbij ik natuurlijk venijnig in mijn tong snij.
‘Jassen aan schoenen aan!‘
‘Nee die schoenen wil ik niet aan’.
Deze strijd, nu wat wakkerder, win ik wel. Gewoon omdat slippertjes met deze temperatuur echt geen optie zijn.
We hebben nog tien minuten, dat gaan we wel redden, denk ik nog optimistisch.
Maar als ik eenmaal buiten sta, merk ik dat de buienradar er weer eens naast zat. Het regent juist nu en heel hard.
‘Kom op meiden even meewerken, regenpakjes aan!’ Ik hijs mezelf ook in het verstikkende zweet producerende pak.
‘Ik doe dat pak echt niet aan hoor! Het zit niet lekker!’
‘Ach kind dan regen je toch lekker nat.’
Ik heb geen zin of energie meer voor de volgende discussie en trek het pak bij de jongste aan, waarbij ik de druppeltjes al over mijn rug voel stromen.
‘Mama, ik moet poepen…’ En vervolgens: ‘Ja, ik moet ook nog naar de WC.’
Het huilen staat me nader dan het lachen. Hevig mopperend trek ik het pakje weer uit, kind op de wc en pakje weer aan.
Op school aangekomen, te laat natuurlijk, kijken alle kinderen voor het raam wie er zo laat nog aan komt.
De juf kijkt een soort van hoofdschuddend naar mijn ene natte kind en op haar horloge. Ik probeer een nonchalant hoofd te trekken alsof het me niet boeit wat ze denkt, maar ondertussen voel ik van binnen iets heel anders.
Van mijn oudste krijg ik met een boos gezicht, om duistere pre puberale redenen, desondanks toch een knuffel en een verdwaalde kus. Bij de jongste veeg ik nog even de chocopasta van haar wangetjes. Ze slaat haar mollige armpjes stevig om me heen, waarbij waarschijnlijk de laatste restjes chocopasta in mijn haar verdwijnen. Maar dat geeft niet. Hier doe ik het voor.
Als de jongste droog en wel in de klas zit kan ik, in alle rust op mijn fiets door de regen, naar mijn heerlijk rustige werk.
Op het werk waar mijn baas mijn onweer gezicht goed kan lezen en vlug uit mijn gezichtsveld verdwijnt. Terwijl ik mijn post uit mijn postvak haal en een bakkie thee uit de automaat tap, plukt een lieve collega de chocopasta uit mijn haar.
‘Is het zo’n ochtend?’ Vraagt ze en ik knik.
Ja, het is zo’n ochtend…

Wil je op de hoogte blijven? Schrijf je in voor de nieuwsbrief:

5 thoughts on “Ochtend Blues

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *