Categorie archief: Korte verhalen

Korte verhalen uit het leven gegrepen of uit de duim gezogen. Herkenbaar, aangrijpend of grappig. Met een boodschap die iedereen mag horen!

Als ik dood zou gaan van de kou zou ik niet bellen nachtzuster, maar ik word er alleen maar onverdraaglijk ellendig van.

Nachtzuster

Volgens mij heb ik al ruim twintig minuten geleden op de knop gedrukt.
Het mag niet van de nachtzuster. Niet te vaak.
Maar het moest echt. Mijn voeten zijn ijsblokken en mijn lippen zijn eveneens bevroren.
Mijn hele matras is doorweekt. Er zal wel iets niet goed zitten.

Vorig jaar deed ik mijn eigen boodschappen nog. Nu werkt het allemaal niet meer. Mijn benen, mijn armen…
De hele dag zit ik in mijn rolstoel voor het raam. Te wachten. Te wachten op niets.
Wachten op hulp. Voor een kop koffie, even een half uurtje op een andere plek in de zon.
Als ik iets laat vallen kan ik het niet oppakken, wachten op hulp.
Met dorst of honger, jeuk of pijn, kramp van steeds dezelfde houding, moet ik wachten op hulp.
Ik liet alles lopen, want ik wachtte op hulp. Ik belde maar er kwam niemand.

De mensen die voorbij komen en weer gaan. Kinderen en soms kleinkinderen, verpleging. De meesten zijn lief, maar ik kan niets meer. Zelfs praten gaat me niet gemakkelijk af. Waar zou ik over moeten praten?
Ze kunnen zonder mij. Ik ben alleen maar een waardeloze last.

Daar is de nachtzuster. ‘Zuster ik heb het zo koud en ik ben nat.’
‘Had u niet eerder kunnen bellen dan?’
Ik merk haar ergernis, maar houd me stil als ik haar bezigheden onderga.
‘Moet u nog naar het toilet?’
Ik kijk haar aan, maar durf niets te zeggen. Een zacht knikje is genoeg om haar diep te laten zuchten.
Ik weet dat ze het druk heeft. Ik ben niet de enige. Ze zijn met zijn tweeën voor het hele huis in de nacht.
Maar ik kan het niet helpen. Ik heb er geen invloed op. Ik ben afhankelijk en kan mijzelf niet helpen. Wat moet ik…
Eens had ik wensen, dromen en verlangens. Levenslustig tot het leven mij inhaalde. Nu haal ik alleen nog adem.

Als ik dood zou gaan van de kou zou ik niet bellen, maar ik word er alleen maar onverdraaglijk ellendig van.

Wanneer mag ik beslissen dat het nu wel genoeg is geweest?
Ik ben zo moe. Laat me maar slapen,  ik wil alleen maar slapen.
Echt zuster, dan zal ik niet meer bellen. Ik wil niet meer bellen…
Het pontje zal nooit meer hetzelfde zijn.

Peter Pontje

Bij ons in de stad kende iedereen Peter van het pontje. Dag in dag uit door weer en wind trok Peter zijn pontje van de steiger net buiten de stad naar de stadskade.
Als klein kind al ging ik met Peter mee. Niet omdat het moest, maar voor het avontuur. Want over de brug was ook een weg.
Ongeduldig wachtend op de steiger. Ja, ja, hij vertrekt aan de overkant!
Sneller dan verwacht over de wiebelende loopplank aan boord stappen.
Een kaartje kopen, waarbij Peter altijd weer even vriendelijk knikte. Vooral natuurlijk bij een tip in de fooienpot.
Het beste plekje uitzoeken waar je het beste de hele IJssel langs kon turen.
Je gedachten laten verdwijnen in de golven die de dwars op het water voortgetrokken pont veroorzaakte.

Hij had voor iedereen aandacht en een praatje klaar…

Peter kon vertellen als geen ander. Had voor iedereen aandacht en een praatje klaar. Hij20160709_161332 wist alles over veerponten, varen en de IJssel. En de goede luisteraar kon zijn platte eigengemaakte dialect zelfs verstaan.
Je aandacht werd getrokken naar de peuk die steevast tussen zijn lippen hing en zich wonderbaarlijk tussen het gebabbel door niets van de zwaartekracht aantrok.
Peter hoorde bij de stad. Hij had eigenlijk een lintje moeten krijgen.

Vandaag vaart Peter zelf mee. Er is een andere kapitein op het veer. Hij is vast aardig, maar hij is niet Peter.
Marietje, de vrouw van Peter staat op de kade en houdt hem stevig vast.
Op de kade staan veel te veel mensen. Lang niet iedereen kan mee. Ook aan de andere kant, bij de steiger, staat een menigte te wachten.
Bij het kopen van een kaartje tikt de kapitein niet op zijn pet. Hij draagt niet eens een pet.
Het is gek en stil op de pont. Iedereen mist Peter. Alle ogen zijn op hem gericht, in de armen van Marietje. In het midden van de IJssel neemt Marietje de deksel van de urn en strooit Peter uit, om te verdwijnen in de golven.

Het pontje zal nooit meer hetzelfde zijn.

Schrijfwedstrijd Vereniging voor Voetveren

Jemig, wat ben jij lelijk!

Wat ben jij lelijk!

Wratten, moedervlekken, lange puntneuzen en vette haren. Wat kunnen mensen lelijk zijn. Slechte tanden, puisterige huid en schele ogen. Zo lelijk, dat geen make-over er tegen op gewassen is. Niet dat er geen aandacht aan het uiterlijk wordt besteed, maar gewoon zo geboren. Er is geen redden aan.Jemig, wat ben jij lelijk!

Net als ik ben jij vast ook niet roomser dan de paus en komt er zo af en toe iemand voorbij waar bij je volmondig denkt:

‘Jemig, wat ben jij lelijk!’

Het kan een gedachte uit medelijden zijn of je gruwelt bij de haren uit de puisterige heksen kin. Ik gok erop dat we het allemaal wel eens hebben. Daar waar kinderen nog ongegeneerd kunnen roepen: ‘Mama, wat is die meneer dik zeg!’ en wij het alleen maar denken.

Alleen heb ik lang geleden wat ontdekt over die lelijke mensen. Of liever gezegd, ik heb wat ontdekt over mensen. Misschien wist je het allang, maar voor mij was het een eyeopener.
Hoe meer ik me verdiepte in het verhaal van mensen, hoe mooier ze werden. Als ik hun ellende, hun verdriet en hun passie kende, zag ik door de wratten een mooi mens. Raar maar waar ik heb het niet over innerlijk, ik heb het echt over uiterlijk.

Ineens stoort de puntneus me niet meer en zwarte tanden horen er bij.

Het hoort bij het verhaal, bij het mooie mens. En als het me lukt om door alle zorgen en ellende, door een vlak gezicht en doffe ogen een glimlach op iemands gezicht tevoorschijn te halen, dan is het mooie mens tegenover me helemaal compleet! Die lach van het mooie mens tegenover me geeft me zo’n goed gevoel.

Lach eens om je heen en zorg voor de lach op dat lelijke gezicht, maak contact en je zult zien dat de ander steeds mooier wordt. Lach naar de meneer die zijn hond uit laat of de oude dame die op de bus staat te wachten. Glimlach naar de eigenaar van de toko, de voorbij fietsende student. Lach naar alle kleuren en leeftijden, naar alle wratten en puntneuzen.
Het is een cadeautje voor jezelf, want hoe meer je lacht des te mooier je zelf wordt en let er maar eens op: je voelt je ook beter!

World Smile Day 7 oktober 2016

Week tegen het pesten: ‘Ga ‘ns uit de weg joh! Waarom ben je eigenlijk geboren? Je bent toch nergens goed voor. Hé lelijkerd ik vroeg je wat!’

Pesten: Hou op!

logo‘Hou op! Hou op! hou op!’

Met een zwaar gevoel zie ik iedere minuut wegtikken op de klok boven het bord in de klas. Nog een paar minuten en dan is het tijd. Als de bel is gegaan wil ik zo onopvallend mogelijk mijn jas aan trekken en verdwijnen, opgaan in de drukte. Helaas niet onopvallend genoeg.
‘Ga ‘ns uit de weg joh! Waarom ben je eigenlijk geboren? Je bent toch nergens goed voor.’ zegt Dion met zijn eeuwig grote bek.
Levi en Daan vinden het kennelijk erg grappig en beginnen te duwen en te trekken aan mijn tas.  De knoop in mijn maag trekt zich nog strakker aan en vlug kijk ik de klas in, maar de juf is al verdwenen.
‘Hé lelijkerd ik vroeg je wat!’ zegt Dion terwijl hij aan mijn haren trekt.

‘Kappen nou! Laat me met rust’

Ik graai om me heen om me te verdedigen, maar Levi pakt mijn armen vast terwijl Daan mijn splinternieuwe rugzak afpakt en alles er uit gooit. Ik wil hem stoppen, maar een ruk aan mijn haar en een stomp van Levi houden me tegen.
Daan begint gewoon in mijn rugzak te pissen.

Eenmaal los, zou ik ze door elkaar willen schudden. Met een vuistslag op hun neus, zou ik de botten willen horen kraken.
Daarvoor in de plaats raap ik mijn spullen bij elkaar en verbijt mijn tranen. Gelukkig viel het deze keer wel mee…
Ze roepen nog wat na, maar ik versta het niet meer. Ik hoor alleen maar mijn stem van binnen: ‘Hou op! Hou op! hou op!’

Een grote angst van mij is dat mijn kinderen gepest worden. Hele scenario’s kan ik er bij bedenken op de momenten dat dochter allang is vergeten dat er een dingetje was. Toch word ik zelfs alleen van het schrijven hierover al verdrietig. Mijn angst is niet geheel en al ongegrond. Ik hoop voor alle kinderen en ieder zijn kind dat het hen bespaard blijft.

Dagelijks zie ik mensen die kampen met de gevolgen van pesten. Een verknipt zelfbeeld, geen zelfvertrouwen, geen eigenwaarde. Angstig door het leven gaand en nog veel meer problemen die hun oorsprong vinden in het pesten.
Ik kan niet anders zeggen dan:

‘Hou op! Hou op! hou op!’

www.pestweb.nl
www.weektegenpesten.com
www.pesten.nl
www.stoppestennu.nl

‘Morgen zou je vast in deze wereld wakker willen worden, maar vind je het zelf ook niet een beetje ongeloofwaardig?’

Mijn topper Hugh Grant

Het gefluit van vogeltjes dringt langzaam tot me door.
Top! Net voor de wekker wakker.
Even later vult een mannenstem de slaapkamer: ‘Dit is het NOS Journaal. Goede morgen. In Brussel heeft de wereldtop gisteren een vruchtbare conferentie gehad. Er is besloten om meer input te leveren aan de medische wetenschap en het ondersteunen van de natuur.
De samenvoeging van verschillende geloofsovertuigingen blijkt een succes. Door wederzijds begrip is men er achter gekomen dat de verschillende overtuigingen niet wezenlijk anders zijn. Wederzijds respect doet de rest. Daarom is er meer te besteden aan zinvolle zaken.’

Terwijl de man nog verder vertelt, denk ik glimlachend aan mijn oude overbuurman uit Congo. Gisteren werd hij verwend met een heerlijk geurende avondmaaltijd, verzorgd door zijn Marokkaanse bovenbuurvrouw.
Toen Martha, zijn Joodse schoondochter, de deur open deed keek hij even om het hoekje. Ik zag hem zelfs vanaf de overkant van de straat een traantje wegpinken. Hij is oud en ziek, maar hij heeft een fijne hulp die altijd voor hem klaar staat. Eigenlijk zorgt iedereen voor hem. En verdiend ook, want hij heeft altijd hard gewerkt. Hij hoeft zich gelukkig nergens zorgen om te maken.

Heerlijk die wereld politiek! Af en toe vallen mijn ogen nog even zorgeloos dicht en ik vang wat flarden op van het journaal:

‘In het Nationaal Oorlogsmuseum zijn de bewijsmaterialen opgesteld van een verleden waarin de mensen elkaar daadwerkelijk na het leven hebben gestaan’

En:
‘Laatste mens in hongersnood gevonden: het wordt een uitstervend ras!’

Ik rek me uit en stap uit bed om de kleintjes wakker te maken. Beneden ontdek ik dat mijnbreak-18987_960_720 liefhebbende wederhelft al een heerlijk ontbijtje staat klaar te maken.
Eén voor één druppelen de kinderen aangekleed en wel beneden. Na een dikke knuffel pakken ze hun tasjes in en schuiven aan tafel.
Zelf schiet ik boven in mijn kleren en check mezelf nog even voor de spiegel. Top outfit en strakke bbb! Make-up slaan we een keertje over vandaag. Ik zie er al stralend genoeg uit!

Na een dag fijn werken stap ik ’s avonds moe maar voldaan in bed voor een diepe slaap.
Midden in de nacht, word ik wakker. Op het randje van mijn bed zit mijn topper Hugh Grant en hij zegt met een zucht: ‘Morgen zou je vast in deze wereld wakker willen worden, maar vind je het zelf ook niet een beetje ongeloofwaardig?’

Wedstrijd ‘Heel Nederland schrijft 2016’ Thema: Stel je voor…

Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Even verderop, is er weinig meer terug te vinden van mijn paradijs. Een onvermijdelijke confrontatie met een zelfkant van het leven.

Paradijs

Palmbomen, witte stranden en blauwe zee.

Het zou me waarschijnlijk weinig moeite kosten om hier langer te verblijven dan alleen een paar schamele dagen vakantie. Een paradijs voorzien van alle gemakken in een ver land met andere mensen en een andere cultuur. Genieten van de zon die hier oneindig lijkt te schijnen en alleen gewenst met een prachtige zonsondergang plaats maakt voor de nacht. Zwemmen in helder water tussen kabbelende golven, bladeren in een tijdschrift, gezellige gesprekken en rozig van een duister drankje…

Even verderop, is er weinig meer terug te vinden van mijn paradijs. Een onvermijdelijke confrontatie met een zelfkant van het leven. Als zwart-wit, hemels paradijs en een donkere wereld naast elkaar.
Ik probeer het te negeren, maar het is zo nadrukkelijk aanwezig.
Aan de andere kant is het niet verkeerd om te beseffen hoe goed ik het heb. Dat ik mag en kan genieten van mijn paradijs. Geen honger en een veilig dak boven mijn hoofd. Met schaamte bedenk ik dat ik toch geen wereldverbeteraar ben. Ik ruil mijn vakantie niet in, om aan het goede doel te schenken.

Honger in het paradijs

Ondertussen, daar verderop, heeft een menigte zich verzameld bij de voedselverstrekking. Verbijsterd volg ik hoe dit waanzinnige drama zich voltrekt.
Hongerig en vechtend of hun leven er van af hangt wordt er onrustig getrokken en geduwd. Er zou bijna een vechtpartij ontstaan als de mensen niet zo gericht waren op het eten.
Het maakt niet uit wat er wordt verstrekt, graaiende handen pakken wat ze pakken kunnen. Iedereen is bang om mis te grijpen. Het eten zal tot op de laatste kruimel weg gegraaid worden.

Gesloten…

Zelf heb ik weinig trek na een flink ontbijt en lekkebutterre snacks tussendoor.
Dan verschijnt het bordje ‘Buffet gesloten’ en druipt ook de laatste hotelgast af naar zijn plekje in het paradijs.
Een geprakt voedsellandschap achterlatend wat eens de mooi opgemaakte trots van de kok was…

Volgens mij is het de kern van alle therapievormen: je moet krabben waar het jeukt! In plaats van voortdurend een irriterend, bijtend gevoel.

Krabben waar het jeukt

Volgens mij is het de kern van alle therapievormen en daarom zijn veel mensen al gewend aan mijn eigen ‘huis-tuin en keuken psychologie’ uitspraak: je moet krabben waar het jeukt!

Wat nou jeuk!

Het lijkt wel een maatschappelijk dingetje dat het leven bestaat uit het je-in-bochten-wringen om alles wat moet, goed te doen en daarbij ook nog alles op de rit willen houden. Huishouden, werken, clubje hier en clubje daar voor de kinderen en voor jezelf, sporten, vrienden en partner tevreden houden. Het is niet te doen! Laat staan af en toe iets leuks doen voor jezelf… Een continue gevoel van geleefd worden, nergens aan toe komen en geen tijd voor ontspanning. Je merkt het al, ik ben een ervaringsdeskundige. Vol bewondering kijkend naar mensen die altijd boordevol energie van alles aanpakken met bij voorkeur vier kinderen, overmatig veel hobby’s, werk en studie allemaal tegelijkertijd. Nou geloof me: het gras is bij de buren altijd groener. In werkelijkheid zal het in de lengte of in de breedte daar ook ergens een keer ploffen.

Het kan ALTIJD anders!

Het probleem is, dat het niet het vlooien van apen betreft. Het ligt een pietsie complexer. Soms moet je er een confrontatie voor aan gaan, iemand kwetsen of jezelf door een moeilijke kwestie heen loodsen. Oftewel krabben waar het ook heel pijnlijk kan zijn! Daarbij lijkt het wel of we blindelings het pad van ‘moeten en dwang’ bewandelen zonder ook maar een moment te bedenken of er misschien ook andere wegen zijn.

Dus toch maar die vergadering of juist dat feest afzeggen omdat je druk bent? Of een keert een blik soep in plaats van koken? Misschien wat minder zorgen voor een ander en zelf wat hulp vragen? Wat vaker nee zeggen? Wat minder moetjes en veel meer leuke dingen! Prioriteren, delegeren en loslaten, zouden vaste agendapunten moeten zijn in je dagelijkse ritueel.

 Krabben waar het jeukt, is de beste therapie!

Mijn oma zei altijd: ‘heb ik hem neergezet om te zingen en nu gaat hij me bijten!’ Als hij niet zingt, dan kun je beter krabben en de jeuk laten verdwijnen in plaats van voortdurend een irriterend, bijtend gevoel. Je hoef het niet alleen te doen. Er is niets leukers dan samen krabben! Waarom moeilijk doen als het (uiteindelijk) ook makkelijk kan? Krabben waar het jeukt is goed voor jezelf zorgen!

Mijn eend

Ik kwam een eend tegen. Nou en! Kan je zeggen. Maar het was een dooie, uitgesmeerd over de straat. Je kan best denken dat ik een watje ben, een puddinkje, maar ik was er even door van de leg.
Ik ben verre van een vogelaar, alleen hoe vaak kom je nou zo’n grote, inmiddels platte eend tegen midden op je pad.

Tja, wat is nou het verschil tussen een dooie eend en een dooie uitgesmeerde kikker. Of een halve mier om het beeld nog duidelijker neer te zetten. Daar heb ik dan weer veel minder moeite mee.

Even door gedacht en weer ver weg van mijn dode eend, denk ik aan een verhaal van iemand die een werkbezoek had gebracht aan Afrika. Daar zou het zomaar een mens kunnen zijn… De mensen rijden daar, net als ik nu, gewoon door. Met of zonder van de leg zijn, ik weet het niet.
Ik zou ik me toch niet heel erg druk moeten maken om die eend, het is tenslotte maar een eend. Stel je voor dat mijn dode eend een mens zou zijn, dat is pas erg. Toch?

Ik wil natuurlijk geen eenden liefhebbers voor de schenen schoppen, maar kinderen sterven van de honger. In oorlogen worden er mensen bij bosjes neergemaaid. Als ik de televisie aan zet of de krant lees, barst het van de rampen en ellende waar dan ook op de wereld. Eigenlijk belachelijk om, hoe dan ook, iets te vinden van een eend. Zelfs een off-day, mijn verdrietjes, dipjes en kleine zorgen zijn belachelijk.

Heel fijn om te relativeren, al die narigheid.

Maar toch die eend…

Mag ik me dan nooit klote voelen? Nooit eens lekker van me af brullen en enorme medelijden met mezelf hebben? Volgens mij zou ik uit elkaar barsten als dat niet meer kon. Volgens mij is het heel belangrijk om je eigen gevoel heel serieus te nemen. Er even bij stil te staan, er naar te handelen en je te laten helpen en te laten troosten als dat nodig is. Of het nu om een dode eend gaat of iets anders. Je gevoel is écht!

Niemand heeft er iets aan als je rond dobbert in je ellende en uiteindelijk ploft van opgekropte narigheid.

Ook mijn eend niet…

Vluchtelingen: Wat zou het enorm helpen als we elkaar alleen maar proberen te begrijpen. Van elkaar leren en elkaar durven vertrouwen.

Wereld vluchtelingen dag

WVD20 juni 216: Op Wereld vluchtelingen dag, kan ik het niet laten om er wat over te schrijven. Wereldwijd zijn er meer vluchtelingen dan ooit, binnen en buiten de landsgrenzen. 1 op de 113 personen was in 2015 op de vlucht.
Ongeveer de helft van de vluchtelingen is kind die vaak hun ouders kwijt zijn of alleen reizen.  Oorzaak van het toenemende aantal: de langdurige conflicten, nieuwe brandhaarden en de moeite van landen met het vinden van een oplossing voor het hoge aantal vluchtelingen.
Bron: UNHCR

Vluchtelingen uit Irak, Iran, Afghanistan, Congo, Kameroen, Syrië, Azerbeidzjan, Rusland, Turkije, Kosovo, Bosnië, Servië, India, Colombia, Kroatië

Zoals sommigen wel weten, kom ik op mijn werk al enkele jaren veelvuldig in contact met vluchtelingen. In het begin ging het nog om een stageplek en ik greep alles aan om maar te kunnen werken. Heb je affiniteit met het werken met vluchtelingen? Ja natuurlijk!
Ik wist werkelijk niet waar ik ‘ja’ tegen zei. Ik had eigenlijk alleen maar de behandeling aan mensen uit een ander land voor ogen. Niet de horror van oorlog, de verwoeste levens en de dood en het verderf.

Wat kon ik in hemelsnaam betekenen voor de mensen die zo verschrikkelijk beschadigd waren door onbeschrijfelijke ellende en verlies, uit welk land ter wereld dan ook.
Het bleek dat er zijn, laten vertellen en luisteren en hele mooie eerste stap was in de behandeling en soms ook voldoende.
Uiteindelijk zijn dit juist de mensen die me zoveel vertrouwen en voldoening geven. Enorme gastvrijheid en bereidheid tot wederkerigheid. Alsof ik soms zomaar opgenomen kan worden in de familie. Vertrouwen en nederigheid die soms zelfs was ongemakkelijk voelt.
Nederigheid is niet iets vies. Ik bedoel het zoals ik gisteren hoorde bij ‘3 op reis’:
In het themapark Huis ten Bosch in Sasebi-Japan werd de Domtoren in Utrecht 5 cm lager nagebouwd om Nederland hierin niet te beledigen.

Het contact met mensen uit andere culturen vind ik fascinerend. Het heeft mijn blik verruimd. Als mensen mij hun verhaal toevertrouwen worden ze steeds mooier.
In het ergste geval ben je voor de Nederlandse, ofwel Westerse patiënt een middel om weer beter te worden en kan er na succes soms nog niet eens een dankjewel af. Het contact is vaak wat killer en minder wederkerig. Uiteraard een enkeling uitgezonderd.

Vluchtelingen, wat kunnen we er van leren?

Ik ben geen cultureel expert of iets dergelijks en mijn mening is vast gekleurd door mijn veelvuldige kijk in het verwoeste leven van een vluchteling.
Ook heb ik geen oplossing voor de enorme toestroom van vluchtelingen. Alleen denk ik dat het enorm kan helpen als we elkaar alleen maar proberen te begrijpen.|
Van elkaar leren, leren over hoe te vertrouwen en gastvrij te zijn. Gepast nederig te zijn en denken in de vorm van wederkerigheid in plaats van ikke, ikke, ikke.
Wij kunnen leren van andere culturen.
Wat kunnen andere culturen van ons leren: even denken…

Links:
Wereldvluchtelingendag
Vluchtelingenwerk
UNHCR
'Ik ken mijn hele leven alleen de wereld van de prostitutie...' Bam! Die komt binnen. Ze is een hoertje! Wie kan haar helpen?

In de prostitutie… voor altijd?

Dat een onschuldig ijsje eten met de kinderen mee aan het denken zou zetten over prostitutie,  had ik van te voren niet kunnen bedenken.
Waar ik eerst nog druk bezig ben met iedereen zijn smaakje te laten kiezen en daarna alle klodders ijs op te vangen waar mogelijk, word ik afgeleid door en gesprek naast me op het zonnige terras.
Het is geen zonnig gesprek.
Eerst voelde ik me wat ongemakkelijk om naast de prachtige oosterse dame te gaan zitten. Daar steek ik tenslotte wel heel alledaags bij af. Alleen boeit dit de ijsjes monsters totaal niet. Die willen alleen maar de ‘beste’ plek hebben.
Door mijn zonnebril kijkend kan ik haar prima observeren.
Lang zwart haar omlijsten haar treurige en getekende gezicht. Ik vind het lastig om haar leeftijd in te schatten.
Onder het motto minder is meer, ziet ze er desondanks prachtig uit in een strak wit shirt en een lichte spijkerbroek.
‘Ik wil het niet meer… Ik kan het niet meer’ verzucht ze.
De minder appetijtelijke man die tegenover haar zit legt zijn hand op de hare.
‘Je moet er ook mee stoppen. Ik wil dat je er mee stopt.’
Zijn woorden troosten haar niet. Bijna jammerend gaat ze verder: ‘maar hoe moet het dan met de huur? Ik kan toch nooit werk vinden?’
Wederom bekruipt het ongemakkelijke gevoel me weer. Nu omdat ik ongewild en waarschijnlijk ongewenst, getuige ben van dit nogal privé gesprek.
Wat mijn meiden volledig ontgaat, gelukkig!
‘Ik ken mijn hele leven alleen de wereld van de prostitutie…’
Bam! Die komt binnen. Ze is een hoertje!
Allerlei visioenen dringen zich aan mij op. Wat heeft deze vrouw allemaal al mee moeten maken, dat ze op dit punt is beland? Is de man en klant, haar pooier? Of werkt ze gewoon thuis. Hier in ons dorp? Naïef als ik soms ben denk ik dat prostitutie alleen maar in Amsterdam gebeurd, maar hier zal de concurrentie vast ook moordend zijn.
Hoeveel klanten zou zij op een dag moeten zien? Als ik denk aan de 8 à 10 patiënten die ik gemiddeld op een dag zie,  lopen de rillingen over mijn lijf.
‘Ik heb het al zo vaak geprobeerd, maar het is echt nu of nooit, ik word te oud en ik kan her niet meer, ik walg er van…’
Even klinkt ze vastberaden. Daarom ziet de man zijn kans: ‘kom bij mij wonen! Ik kan voor je zorgen.’
Onopvallend trekt ze haar hand weg. ‘Eerst moet ik alles betalen. De huur en mijn schulden, dan stop ik.’
Leren leven met respect.
Hoe kan deze vrouw in hemelsnaam ooit nog een man vertrouwen. Of genieten van seks. Op zijn minst gun ik haar een leven waarin ze gerespecteerd wordt en zichzelf kan respecteren.
De laatste druppels zijn uit de ijsjes gelekt en als alle toeten weer zijn gepoetst, raap ik mijn gezin weer bij elkaar om het terras te verlaten.
Als ik het tafeltje van de oosterse dame passeer, schuif ik haar een visite kaartje toe en geef haar een knipoog. Zonder verder iets te zeggen loop ik al babbelend met mijn kinderen het terras af.
Uitstapregelingen prostitutie:

Scharlaken koord – Amsterdam/Haarlem
Next Step – Arnhem
Fier – Friesland
SHOP – Den Haag
Stichting de Kern – Deventer, regio IJssel-Vecht
Levenskracht – Eindhoven
Stichting TerwilleTerwille – Groningen
Humanitas Prostitutie Maatschappelijk Werk – Rotterdam
Tussenvoorziening – Utrecht
RUPS – Zeeland en West Brabant

Wil je op de hoogte gehouden worden van mijn schrijfsels? Schrijf je dan in voor nieuwsbrief: