Categorie archief: Gastbloggen

spotlight effect, team nova

Gastblog: Appels, Wetenschap en Jouw Angsten!


team nova

Ruben en Berend zijn beiden Dating Coach en hebben er hun missie van gemaakt om mannen, die bereid zijn deze vaardigheden te leren, extreem hard te helpen. Hun kwaliteitsvol Dagelijks Dating Advies, dat ze elke dag schrijven voor meer dan honderden mannen, is meer dan een mooi bewijs van deze belofte. Verder zijn ze avonturiers, troublemakers en houden ze ervan om hun ideeën om te zetten in de realiteit. Ook zijn ze gekend als oprichters van “The Brotherhood”wat beter gekend is als “Team Nova”.


Appels, Wetenschap en Jouw Angsten!

Wie had ooit gedacht dat ‘Appels, Wetenschap en Jouw Angsten’ 3 handen op één buik waren? Wandel even met me mee. Je gaat het, op zijn minst, leuk vinden 🙂

Op een dag was er een Appel, hij was aan het chillen vanuit zijn gewoonlijke plaats, de Appelboom. Hij was aan het praten met een paar van zijn Appel-vrienden, aan het lachen met Bananen, toen hij een donkere plek opmerkte, op zijn zijde.

“Oh nee!”

Beschaamd en gestresseerd trachtte hij de plek te verbergen, zodat niemand het zou zien. Wanneer hij met zijn Appel-vrienden praatte richtte hij altijd zijn goede zijde naar hen. Zijn Appel-vrienden hadden door dat hij plots stiller werd, minder te zeggen had, en er minder gelukkig uitzag.

Dit ging zo door voor weken, tot op een dag, Ruben Nova een meisje aan het kussen was onder de Appelboom, en toen hij omhoogkeek, een droevige Appel zag, eenzaam en alleen.

Ruben: “Hey vriend. Wat is er? Je ziet er uit alsof je wat beters kunt doen.”

Appel: “Mmmh, nee man. Ik ben, eumh… goed. Het is niets”.

 Ruben: “Jeeez, verdriet heeft heel jouw Appel-gezichtje geïnfecteerd. Zeg maar wat er is, gooi het in de groep! We zijn genieën, winnen, hebben belachelijk goede DNA en schrijven graag fruit-metaforen.” 

Appel: “OKÉ, goed! Mijn leven was geweldig. Mijn vrienden en ik chillden dagen aan een stuk, we lachten Bananen uit tot op een paar weken terug… Toen ik een donkere plek merkte op mijn vruchtvlees, zie je het?”

(Hij probeert het te laten zien aan Ruben)

Ruben: “Nee, ik zie het niet. Waar precies?”

Appel: “Hier? Kijk goed… kijk vanuit deze hoek, dan is het duidelijker!” 

(Ruben verplaatst zich naar een andere invalshoek)

Ruben: “Oooh, dat klein, donker plekje. Oké, nu zie ik het.”

Appel: “Oké, dus ik heb dat plekje en ik wil gewoon niet dat mijn vrienden het zien. Laat staan de Bananen, ze zouden me voor eeuwig uitlachen. Ik vind het beschamend. En wat als Pink Lady het zou zien?! Oh nee, dat mag nooit gebeuren. Dus de laatste weken ben ik enkel bezig geweest met de plek te verbergen voor iedereen en dat is eigenlijk het enigste wat ik heb gedaan of waar ik aan heb gedacht.

Ik heb het tot nu toe goed kunnen verbergen, maar nu kan ik me niet meer ontspannen, vrij, en gelukkig zijn. Want het enigste waar ik nog aan denk is aan mijn donkere plek.”

*maakt een droevig Appel-gezichtje*

Ruben: “Jij gekke Appel.” 

Appel: “Wat?!”

Ruben: “Ik ga wat wijsheid strooien over jou. Ten eerste omdat ik je graag heb, en ten tweede omdat ik straks een van jouw neven ga opeten want ik heb honger…

Het Spotlight Effect

Luister goed Appel! Er is een ding dat onderzoekers in de psychologie hebben ontdekt wat ze Het Spotlight Effect noemen.

Dit effect zegt dat wij denken dat andere mensen of Appels veruit meer aandacht besteden aan ons dan werkelijk het geval is. De reden hiervoor is dat we bijna altijd aan onszelf denken…

Maar het is voor dezelfde reden dat er niemand werkelijk aandacht besteedt aan ons, omdat ook zij enkel aan zichzelf denken. Dus dat klein donker vlekje dat je daar met moeite hebt laten zien aan mij, zou me nooit opgevallen zijn. Enkel doordat je er iets groots van hebt gemaakt werd het daadwerkelijk iets groots, voor jezelf.

En dat is dus wat jij gedaan hebt, door jouw gedrag te veranderen. Gewoonweg door het trachten te verbergen is de kans groter dat het opvalt omdat je er net iets groots van maakt.

Ik moet gaan in een minuut dus ik ga je snel deze kleine feit doorgeven over de aard van mensen en Appels… en daarna ga ik jouw groen, sappig neefje opeten.”

Appel: “Vertel het me, vertel het me!”

Ruben: “Eén van de grootste cadeaus die je jezelf, en anderen, kunt geven is door simpelweg niets te geven om wat anderen over jou gaan denken, dus maak je er geen zorgen over.

Chinese Wijsheid

Lao Tzu, een Chinese filosoof, zei duizenden jaren geleden tegen een Chinese Appel;

“Care about what other people think and you will always be their prisoner.” 

Zeg wat je voelt, voel wat je wil, doe wat je wil, en wil wat je doe.

Hoe minder je geeft om het oordeel van anderen, hoe minder oordelen je krijgt… het is een paradoxaal levens-ding. Blijf vervolgens doorgaan, groeien, doorgaan en groeien, tot je rijp bent!

Want zelfs al had je een GIGANTISCH donkere plek op jouw sappig vruchtvlees, maar het was duidelijk in jouw acties en gedrag dat je gewoonweg niet gaf over de oordelen van anderen, wat denk je dan dat jouw Appel-vrienden en Banaan-vijanden van je zouden vinden?”

Appel: “Het maakt me niet uit wat ze zouden denken! Ik geef er niets om!”

Ruben: “Dat is de spirit man! The force is sterk aanwezig in jou, jij kleine Appel, maar rustig aan, ik ben nog niet klaar met jou. Er is nog één finaal punt dat ik jou duidelijk wil maken, dus knoop dit in jouw steeltje, oké?

Als jij een GIGANTISCHE, donkere plek had, maar je gaf er duidelijk niets om, dan zouden al jouw vrienden maar ÉÉN ding opvallen…

“Damn, hij geeft er echt niets om. Hij is vrij, hij is positief, hij is onverschillig, hij is rijp voor het leven en een echte vreugde om rond te hangen.”

Geef Anderen Dit Cadeau

Appels houden van andere Appels die niets geven om wat andere Appels over hen zouden denken, of zelfs Bananen. Ze BEWONDEREN je zelfs en willen rond jou hangen omdat ze onbewust weten dat deze ‘Appelstof’ van jou, zich ook op hen zou verspreiden. Geef hun dit cadeau! Wat denk je dan dat Pink Lady hierover zou denken, hé :-).

En ironisch gezien, geldt dit ook exact voor mensen.

Dus mijn kleine Appel vriend, het zorgt er niet enkel voor dat je extreem lekker in jouw vruchtvlees gaat zitten, ook zorgt het er niet enkel voor dat je vrij bent… maar het zorgt er ook voor dat je over een zeldzame, veel gezochte eigenschap bezit die je onbewust aan andere mensen rondom jou kan geven. Ze willen dit, deel het.

Hang ze nog Appel! En zeg maar dag tegen jouw neefje, tijd voor mijn dagelijkse vitamientjes.”

(Ruben wandelt weg. De Appel maakt een diepe zucht van opluchting en gaat terug naar zijn natuurlijke manier van leven – vrij!)

— EINDE VAN DE APPEL-METAFOOR GEBASEERD OP EEN WAARGEBEURD VERHAAL —

In een kille, lege lounge. Een troosteloos, verlaten bar. De pianist geeft niet op. Eenzaamheid hangt om hem heen. Als een dikke zware mantel.

Gastblog: Weemoedig


robertGastblog Robert Steur – Weemoedig

Nog maar 67 lentes jong. Opa van Ilian, Boyd, Senn* en Fenn. Ik blog, dus ik besta. Spelen met taal. Eenmaal bezig niet meer te sluiten. Geef maar toe, zeg ik tegen mijzelf. Jij bent een Wordaholic. Benieuwd of mijn publicaties aanslaan. Ach en zo niet, met dat bloggen. Een beetje hersengymnastiek kan geen kwaad.

Ook golfgek en Portugal-junkie. Verknocht aan dit prachtige land. Naar de Algarve in de lente en herfst. Favoriet voor prima golfweer. Storm, striemende regens en koudefronten ontvlucht. Ingeruild voor dat thuisgevoel. Een Portugese klik dankzij (aangetrouwde) familiebanden. De andere oma en opa van onze kleinzoons, wonend in de Alentejo.

Genoeg inspiratie om stukjes te schrijven. Over alledaagse, toevallige gebeurtenissen of persoonlijke ervaringen. Voor eigen plezier en iedereen die het leuk vindt om te lezen.

Over Robert Steur
Woordenbrei | Schrijven is fotograferen met woorden
Website | https://woordenbrei.wordpress.com
Twitter | https://twitter.com/Woordenbrei_


Peinzend

In een kille, lege lounge. Een troosteloos, verlaten bar. De pianist geeft niet op. Eenzaamheid hangt om hem heen. Als een dikke zware mantel. Melancholieke pianoakkoorden omlijsten de landerige sfeer. Charles Aznavour’s Yesterday when I was young.
Na 40 maak je de balans op. Een half bestaan, vol verwachtingen en ambities. Kritisch op sporen uit je jeugd. Teleurstellingen en hoogtepunten. Opmerkelijk, onze zoon op middelbare leeftijd. Grappig, toentertijd was ik zelf ook toe aan een leesbril.

De levenstrein dendert door, dag-in-dag-uit. Naar het eindstation, dat véél te vroeg in zicht komt. Door de hectiek onopgemerkt. Sluipend ten prooi aan oppervlakkigheid. I teased at life as if it were a foolish game.

Enthousiasme

Bij onze zoon over die Amerikaanse droomreis, in zijn jeugdjaren. Indrukwekkende natuurverschijnselen. De mythische Indiaanse cultuur. Stilaan vervaagde beelden werpen mij terug in het verleden. Verstofte fotoboeken doorbladerend op zolder.

Geconfronteerd met een jonger zelfbeeld. Destijds in de zomer van mijn leven. Schier onmogelijk om je te revancheren op voortschrijdende ouderdom. The thousand dreams I dreamed, the splendid things I planned.

Onze kleinkinderen worden (te) snel groot. Binnenkort groot genoeg. Om de wereld te zien. ‘t Is maar een ideetje, Pa. Als jullie zouden meegaan. Uncle Sam herbeleven. Uitzonderlijk, eenmalig met drie generaties.

Avontuurlijk voor opgroeiende pubers. Leid hen de wereld rond. Toon ze dit ondermaanse, in de lente van hun leven. Leer hen erbij stilstaan, hoe de mensheid in elkaar steekt. Wat de zin is van ons bestaan op deze planeet.

Vliegensvlug voorbij, het fragiele mensdom. Onze levenslente, synoniem voor de geboorte, opgroeien tot adolescentie. Onze levenszomer, tekort om van te genieten. Plots beland in de herfst van ‘t leven. In ruststand tot het avondrood nadert en sluimerende energie overblijft.

Verdrongen

Die onaangeraakte gedachte over Amerika? Een dilemma, want tegen die tijd. In een oogwenk, ben ik al vér over de 70. Hopelijk nog fit, gezond van lijf en leden. Niet levensmoe, of opgebrand. Desondanks ouder en kritischer. Over transatlantische vliegreizen.
Na een jetlag de Verenigde Staten doorkruisend. Kilometerslange autoritten maken voor bezienswaardigheden. In- en uitchecken onderweg van motel naar motel.
Het komt mij bekend voor, alsof het gisteren was.

Terend op ervaringen uit een vroeger aards bestaan. Toen nog in de kracht van mijn leven. Als overjarige globetrotter? Zo’n intensieve, energieverslindende roadtrip. Jeugdsentiment, misschien vergoed voorbij. Yesterday when I was young.

Een wegstervend slotakkoord. De pianist huiswaarts. In gedachten verzonken, weemoedig.

Oogappeltjes... Amper een uur geleden wilde ik ze nog permanent wegwerken achter een dikke laag stucwerk, maar inmiddels smelt ik als sneeuw voor de zon...

Gastblog: Oogappeltjes


Gastblog Bruun – Oogappeltjes

BruunBruun woont onder de rook van Rotterdam, is vader van twee goed gelukte dochters van vijf en zeven jaar en schrijft voor zijn beroep grote hoeveelheden enen en nullen. In zijn vrije tijd daarentegen schrijft hij liever columns, gedichten en korte verhalen. Zijn hersenspinsels bieden vaak ruimte aan een lach en soms aan een traan, maar zijn altijd met veel plezier en passie geschreven. Hij hoopt eind dit jaar zijn eerste verhalenbundel uit te kunnen brengen en uiteindelijk ooit de enen en nullen voorgoed vaarwel te kunnen zeggen.

Wil je meer van Bruun lezen kijk dan op www.bruniversum.nl!


Kijk ze daar nou toch zitten, mijn oogappeltjes.
Amper een uur geleden wilde ik ze nog permanent wegwerken achter een dikke laag stucwerk, maar inmiddels smelt ik als sneeuw voor de zon bij de aanblik van hun genietende gezichtjes.

Binnentredende stralen zonlicht doen hun goudblonde haartjes wonderschoon oplichten. In hun knuistjes prijken twee kleurige plastic schaaltjes, elk gevuld met een handjevol Chipito’s. Gelukzalig staren ze naar de televisie terwijl ze de kaasknabbels een voor een soldaat maken.
In een tijdsbestek waarin ikzelf met gemak twee zakken zou leegeten, genieten zij intens van hun schaarse lekkernijen. Onderwijl ademen ze onschuld en puur geluk, vrij als ze zijn van het benul van een wereld die in brand staat en gespeend van een dagelijks besef van de naderende dood.
Het is een ontroerend tafereel waar ik urenlang naar zou kunnen kijken.

Ik realiseer me dat er ooit een moment zal komen waarop hun onschuld plaatsmaakt voor opstandigheid. Mijn rol van stoere, beschermende papa zal onvermijdelijk ingeruild worden voor die van een verstoteling met wie ze niet in het openbaar gezien willen worden en hun fluweelzachte kusjes zullen op den duur niet langer mijn gezicht beroeren. Jarenlang zal ik me in mijn eigen voortuin een weg moeten banen door een gelegenheidsparkeerplaats vol fietsen en scooters en geregeld zal ik met gepaste tegenzin worden voorgesteld aan alwéér een oversekste puber met een gezicht als een maanlandschap, die erop uit is om een van mijn dochters te bezoedelen.
Het is eufemistisch gezegd een verontrustend vooruitzicht.

Met gemengde gevoelens pink ik twee traantjes weg; één van geluk en één van verdriet.
Ik slaak een diepe zucht die wordt opgemerkt door mijn oudste dochter.
‘Wat is er papa?’ vraagt het empathische engeltje.
‘Niks hoor,’ probeer ik haar met licht bevende stem gerust te stellen. Ze beschouwt de kwestie als afgedaan en laat zich weer in de beeldbuis zuigen.

Zodra de kaasknabbels allemaal verorberd zijn, ontdoen de meisjes hun schaaltjes minutieus van overgebleven kruimels en likken ze dankbaar hun geel geworden vingertjes af. Tijd om boodschappen te gaan doen, besluit ik hardop.
Behang2

Tot drie keer toe sommeer ik mijn kroost de televisie uit te zetten; schijnbaar in vloeiend Chinees want de boodschap komt niet over.
Met een ferme druk op de rode knop van de afstandsbediening ruk ik ze geïrriteerd uit hun Nickelodeon-extase.
Je zou ze toch achter het behang plakken…

Wat kunnen wij van jou leren?

Gastblog: Vier het leven


Gastblog Esther Mikkers – Vier het leven

Esther

Esther Mikkers: Ze is moeder, dochter, leerkracht, vrouw, vriendin en bovenal een gewoon mens. Ze heeft ‘Mijn moeders dochter’ geschreven, een autobiografisch boekje, dat bij Boekscout is uitgegeven.
Schrijven is een passie, die ze nog niet zo lang geleden heeft ontdekt. Verwacht geen hoogdravend inhoudelijke stukken. Daar zijn anderen volgens haar veel beter in. Ze houdt vooral van het beschrijven van het alledaagse. Met een beetje humor als het kan.

Wil je meer van haar lezen? Kijk dan hier.


Je voelt je geweldig.
Je bent je jeugd goed doorgekomen, je hebt je volwassen leven invulling gegeven, je werkt en je sport en je kijkt uit naar je leven als gezonde oudere, waar je niet meer zo hard hoeft te werken en kunt genieten van waar je zo hard voor hebt gewerkt.
Dan gebeurt er iets wonderlijks. Zonder dat je het heb zien aankomen, blijk je opeens ziek te zijn. Niet zomaar een griepje, maar kanker.
Je bent opeens van zelfstandig persoon, die de meeste zaken onder controle had, verworden tot een patiënt. Een patiënt die bovendien niet meer beter wordt.
Je krijgt nog een paar maanden.
Vliegensvlug bespreek je wat je opties zijn. Geen medische molen en dan nog zoveel mogelijk leuke dingen doen of chemo’s (met bijbehorende nadelen) en langer de tijd krijgen om leuke dingen te doen.

Je kiest voor het laatste, want je wilt zo lang mogelijk deel uitmaken van je fijne gezin.
In de eerste instantie lijkt zo’n chemo mee te vallen. Wat vermoeider dan anders, dat is alles. Maar al snel wordt die vermoeidheid een obstakel in het doen van leuke dingen.
Na een poosje heb je alleen nog een paar uurtjes tot je beschikking en daarna lig je de hele verdere dag op de bank of in bed.
Je lijf takelt in rap tempo af en je moet af en toe zelfs in een rolstoel worden gereden, want een stuk lopen zit er niet meer in.
Je klaagt niet veel, want dat helpt toch niet.

Je gaat zo hard achteruit dat je het leven niet meer langer wilt rekken.
Het gaat niet meer beter worden en veel slechter kan het niet meer worden.
Je bent altijd een optimistisch en opgeruimd mens geweest en je neemt een besluit. Het is genoeg geweest.
Je plant een vertrekdatum.
Vertrek met onbekende bestemming.
Tot die datum hou je je dierbaren dichtbij en geniet je van wat je nooit kwijt raakte. Humor, liefde en openheid.

Wat kunnen wij van jou leren?Wat kunnen wij van jou leren?
Vier het leven zoveel je kunt,
heb onvoorwaardelijk lief,
tel je zegeningen en lach om jezelf!

Wil je optimaal presteren zal je moeten appelleren aan die beginnersgeest.

Gastblog: Beginnersgeest


Gastblog: Bert Brinkman – Beginnersgeest

Bert BrinkmanVader van drie kinderen, werkzaam als arbeidsomstandigheden adviseur binnen de GGZ. In verschillende rollen actief binnen sporten als het volleybal en het voetbal. Daarnaast is hij werkzaam voor de Stichting Positief Coachen.
Tot slot is hij auteur van het boek “Sport, niet altijd leuk!”, een boek over groepsprocessen binnen sportteams en de aanpak van pesten binnen de sportclubs in het bijzonder. Het boek is uitgegeven bij Boekscout en inmiddels ook verkrijgbaar bij de openbare bibliotheken.

Hier en hier kun je meer van zijn hand lezen.


“Kom je voetballen?”
“Weet niet of ik mag, moet nog huiswerk maken.”
“Dan vraag je toch!”
“Oké, kom zo terug.”

Het duurde even voordat Lars terug was.

“Het mag, maar ik moet vijf uur thuis zijn.”
“Wij gaan tegen de Scheldelaan!”
“Oef, dat zijn klootzakken!”
“Daarom gaan we ook winnen!”

Op het veldje, aan de rand van de wijk, stonden de jongens van de Scheldelaan al klaar. De jassen vormde de goals.

“Twee corners penalty!” riep de langste van de Scheldelaan.
“Hallo! Dat doen we nooit!”
“Dan doen we het nu!”

De sfeer was gezet. Scheldelaan uit, altijd lastig. Zij bepaalde de regels.

“Drie corners, penalty dan?”
“Oké, jullie je zin! Maak niks uit, jullie gaan er aan!”
“In je dromen!”

Dit soort wedstrijdjes speelde ik vroeger vaak, straat tegen straat. Op het veldje langs de Schielaan. Het ging er altijd om wie de sterkte was. Je bepaalde je eigen regels. Het was altijd leuk. Je vergat snel hoe laat het was.

“Je bent laat! Het is allang vijf uur geweest. Heb je papa niet langs voorbij zien komen?”
“Vijf uur geweest? Was het al zo laat?”

Je speelde je eigen idolen. De een was Neeskens, de anderen Cruyff, Krol en Jongbloed. Het was spel, maar wel om het echie. Niets moest, alles kon, als je maar lol had. Je ging op in het spel. Je speelde niet dat je Neeskens was, je was Johan Neeskens. Op de sportvereniging kreeg je een trainer, werden er oefeningen gedaan, werd er een tactiek bepaald, moest je aan allerlei verwachtingen voldoen. Hoewel men nog steeds zei dat het om plezier ging, was winnen toch wel heel belangrijk. Een schaar, zoals Johan dat kon en die op het veldje langs de Scheldelaan vet stoer was, was nu zwaar overdreven. Waar je vroeger de regels bepaalde, zijn er nu anderen die doen. Trainingen zijn soms saai, het is alleen maar herhalen, herhalen, herhalen. Waar je vroeger de tijd soms volledig kon vergeten, zijn er nu trainingen, zijn er wedstrijden waarbij je je om de vijf minuten afvraagt of het nog geen tijd is.
Daar tegenover staan de trainingen, de wedstrijden die leuk zijn, die aantrekkelijk zijn, waar plezier centraal staat en waar de tijd vliegt. Trainingen en wedstrijden waarin je volledig op kan gaan in het spel.
Als je optimaal wil presteren zal je vrij moeten zijn van afleidende gedachtes. Als kind kon je volledig opgaan in het spel, niets of niemand kon je van de wijs brengen. Je deed waar je goed in was, je deed wat je leuk vond. Er was niet zoiets als opgelegde regels, anderen die in jouw spel iets van je wilde. Je ging voetballen omdat jij dat zelf wilde, niet omdat het gepland was. Natuurlijk wilde je winnen, maar bovenal wilde je spelen. De trukendoos stond wagenwijd open en het mocht. Er was niet zoiets als de druk van een ranglijst, het moeten winnen omdat het seizoen anders wel erg moeizaam zou worden. Verliezen was niet leuk, maar het was hanteerbaar. Dan nam je de volgende keer revanche. Dit is wat men beginnersgeest noemt. Wil je optimaal presteren zal je moeten appelleren aan die beginnersgeest. Coachen op beginnersgeest gaat over je richten op de intrinsieke motivatie. Het geeft de vrijheid te laten zien wie je bent, het is het aanwakkeren van de creativiteit.

“Wil je optimaal presteren dan zal je moeten coachen op beleving, op plezier, op spelvreugde,” zei Marco van Basten bij zijn aantreden als bondscoach. Hij liet dit ook als geen ander zien.

Wil je ook een gastblog schrijven? Neem dan contact met me op via het contactformulier.

Wil je op de hoogte blijven? Schrijf je in voor de nieuwsbrief:

Gastblog: Shabbat Shalom is een mooi verhaal van gastblogger Marianna van Oostenbruggen. Met een verrassend prachtig recept voor sjabbesbrood!

Gastblog: Sjabbat Shalom


2014-11-23 11.57.43

Gastblog: Marianna van Oostenbrugge – Sjabbat Shalom
Fulltime (groot)moeder met een passie voor schrijven en koken. Schrijven doet ze al zolang als ze zich kan herinneren maar sinds haar eerste verhaal “De geur van blauwe regen” werd gekozen om in een bundel te verschijnen, is haar zelfvertrouwen gegroeid. Inmiddels zijn er in diverse bundels  verhalen van haar gepubliceerd.

Hier kun je meer van haar hand lezen.


Met haar blauw geaderde, bijna doorzichtige, hand strijkt ze over de kaft van het schrift. Haar bijziende ogen kunnen nauwelijks de tekst op het etiket lezen maar dat is ook niet nodig, ze weet wat er staat.

“Recepten”

Het sierlijke schrift, geschreven met een kroontjespen gedoopt in inkt, is niet het hare maar toch net zo vertrouwd. Zonder het schriftje open te slaan weet ze precies wat de inhoud te vertellen heeft. Hoe vaak heeft ze in de keuken gestaan met datzelfde schriftje om één van de opgeschreven gerechten te bereiden? Niet alleen zij maar ook haar moeder vóór haar want het schriftje is geschreven door haar grootmoeder. De grootmoeder die plichtsgetrouw en nauwgezet de koosjere gerechten opgetekend heeft zodat ze geen fouten zou maken als ze voor haar gezin de maaltijden bereidde. Koosjer koken is niet ‘zomaar’! De belangrijkste regels zijn melk en vlees gescheiden houden. Dat betekende dus dubbel servies, pannenset en bestek.

Onder haar hand verdwijnt het pluche tafelkleed om plaats te maken voor een prachtig wit damasten laken. Het is vrijdagavond, sjabbes. Haar moeder komt uit de keuken waar ze vrijwel de hele dag bezig is geweest. Ze heeft haar prachtige roodbruine krullen verborgen onder de kanten hoofddoek en brengt het voedsel binnen. De kruidige geur van specerijen vermengd met de geur van warm kaarslicht, zit in haar geheugen verankerd. Zonder moeite herinnert ze zich de smaak van het brood ( challe) en het speeksel verzameld zich alvast in haar mond. Ze slikt en omarmt het warme geluksgevoel dat opstijgt vanuit een verborgen plekje in haar binnenste. Daar, in haar hart bewaart ze de beeltenissen van haar ouders en broertjes, ze zijn geen dag verouderd. Het gezicht van haar vader, zijn helderblauwe ogen die trots en liefdevol naar haar moeder en zijn gezin kijken. Kaarslicht dat gouden schittertjes verstopt tussen de blonde krullen van haar broertjes. En de zachte handen van haar moeder, die tranen konden laten verdwijnen en een lach op je gezicht konden toveren. De wonden zijn geheeld, de littekens vervaagt tot nauwelijks zichtbare lijntjes. Het leven zélf en het receptenschriftje hebben ervoor gezorgd dat verbittering geen kans heeft gekregen.

De schaduwen verdiepen zich in de kleine kamer, het is tijd om het licht op te steken en iets eetbaars klaar te maken. Opeens heeft ze zin in het heerlijke sjabbesbrood. Wat maakt het uit dat ze geen sjabbes meer viert en de tradities vervaagd zijn. Ze is gedragen onder een Joods moederhart en daar veranderd de christelijke opvoeding van haar pleegouders helemaal niets aan. Haar leesbril blijft achter op de tafel, op het pluchen kleed. Die heeft ze niet nodig, ze kent de belangrijkste recepten uit haar hoofd.

Ingrediënten;
1 Hart
Liefde in overvloed
Vergeving
Dankbaarheid
Tevredenheid
Werkwijze;

Verwijder éérst de stukken ‘oordeel’ en ‘haat’ uit het hart.
Meng de liefde met vergeving, dankbaarheid en tevredenheid tot een homogene massa en leg het hart hierin. Strijk met zachte handen de ingrediënten over het gewonde hart, nét zolang totdat het weer heel is, plaats het terug op de plaats waar het hoort. Begin daarna pas aan het volgende recept.

Het is al laat als ze de tafel dekt met een wit damasten laken. Twee zilveren kandelaars in het midden. De gebeden herinnert ze zich niet meer maar wel het licht. Ze strijkt haar grijze krullen achter haar oren en brengt het brood naar binnen.

Sjabbat Shalom.

 

Wil je ook een gastblog schrijven? Neem dan contact met me op via het contactformulier.

Wil je op de hoogte blijven? Schrijf je in voor de nieuwsbrief: